PERSBERICHT 1 March 2010 |

Moeder en zoon maken boek over Transsiberische spoorlijn

Van Roeselare tot Peking met de trein

Rita Van de Ginste maakte samen met haar zoon een boek over hun reis langs de Transsiberische Spoorlijn. Stefaan Beel © STEFAAN BEEL

//

Het avontuurlijke zit blijkbaar in de genen. Nadat Rita Van de Ginste (64) eerder al door de Sahara trok en reisboeken publiceerde over Irak, India en Birma, wakkerde ze ook het globetrottersgevoel van zoon Willem-Alexander Hameeuw (35) aan. In 2003 namen ze samen de trein richting Peking. Het resultaat is De Transsiberische en Transmongoolse Spoorlijn, een boek waarin ze elk apart hun verhaal vertellen over de reis richting Peking.

‘De reis dateert al uit 2003, maar ik ben ervan overtuigd dat de reis er vandaag precies hetzelfde uitziet. De spoorlijn verandert niet, noch de wagons, de trein of de bevolking. De trein rijdt al 150jaar het exact zelfde traject onder exact dezelfde omstandigheden. Enkel de toeristen erop veranderen’, vertelt Rita.

Tweede klasse

Rita en haar zoon kochten bewust kaartjes voor tweede klasse. ‘Want dat is de enige manier om met de lokale bevolking in contact te komen. En dat was uiteindelijk ons doel. Eerste klasse is een gesloten burcht met vooral westerlingen en rijke burgers. Als we verhalen wilden sprokkelen, moesten we wel voor tweede klasse kiezen.’

Tweede klasse betekende meteen dat moeder en zoon zich tussen honderden marktkramers bevonden. ‘Zeer eigenaardig. De trein is eigenlijk een rijdende markt. Aan elk station stonden 1.500mensen de trein en hun marktkramers op te wachten. Voor de bevolking van het platteland is de spoorlijn hun enige kans om in contact te komen met westerse producten. Voor de rest zijn ze totaal afgesneden van de moderne wereld. Bij elke halte was het een hectische bedoening, precies 14minuten lang, want dan vertrekt de trein opnieuw, stipt.’

Eenzaamheid

De trein doet er uiteindelijk zeven dagen over om op zijn bestemming te geraken. ‘We maakten echter nog een tussenstop in Mongolië. Het langste traject was voor ons vier dagen. Dat lijkt lang, maar ik heb me geen moment verveeld. Ik had zelfs geen tijd om te slapen. Het enorme landschap maakt een verpletterend indruk. Pure eenzaamheid, eigenlijk, met duizenden kilometers van dezelfde berkenbomen aan de kant, nooit een andere boom. Of ‘snachts terwijl het Noorderlicht draait en keert aan de linkerkant, is het rechts van de trein pikdonker. Een formidabele leegte die je je bij ons niet kan voorstellen.’

Hoewel moeder en zoon samen de reis ondernamen, zijn hun reisverslagen zeer verschillend. ‘Ten eerste ben ik een vrouw en hij een man, ten tweede is er het leeftijdsverschil. We kijken gewoon anders naar de zaken. Terwijl ik bijvoorbeeld gefascineerd ben door de maquillage van de vrouwen, is hij wild van een Mongoolse worstelwedstrijd. Toch raken de verhalen elkaar. We kijken naar hetzelfde geheel, maar met andere details, een andere inslag en een andere taal.’

Het reisverslag van zoon Willem-Alexander won eerder al een wedstrijd georganiseerd door de kranten De Standaard en De Morgen.

‘De Transsiberische en Transmongoolse Spoorlijn’ is verkrijgbaar via www.unibook.com.

BRON :

VANSTEENKISTE Arne, Moeder en zoon volgen Transsiberische spoorlijn: Van Roeselare tot Peking met de trein (online), http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=PN2MHVQ9, gelezen op 22/02/2010